attracties

Tot midden jaren ’70 waren de zwemvijvers en stranden de centrale attractie. Middelgrote attracties zoals de “Paardenmolen” en de “Rode Monorail” vormden de aanzet tot het “pretpark” dat er vanaf 1975 ontstond. Toen er binnen korte tijd twee bezoekers verdronken, werd de zwemgelegenheid definitief afgeschaft. Op advies van Phantasialand-eigenaar Gottlieb Löffelhard komt er een eerste grote attractie, het Spookhuis – een indoor darkride die na een testjaar vervangen werd door het Reuzenrad. In 1978 komt er weer een TV-show: “30 jaar Bobbejaan” (BRT). Schoepen leerde in die periode Jef Nys kennen, die in datzelfde jaar “Jommeke in Bobbejaanland” uitbrengt. In Bobbejaanland zelf komt een “Jommekesland” tot stand. Dat bood een ritje op een mechanische stier en een grote speeltuin.

In 1979 werd de “Looping Star” aangekocht, een rollercoaster die jarenlang de trekpleister vormde van het park. De “Wildwaterbaan” kwam er in 1980, maar ging tijdens de constructie gedeeltelijk in vlammen op door een kortsluiting. De attractie was nog niet verzekerd en de financiële schade liep op tot 11 miljoen BF. De Wildwaterbaan werd hetzelfde seizoen toch nog operationeel.

In de tweede helft van de jaren ’70 vond het park ook zijn eigen stijl in de western-thematiek: er werd een interactief cowboy-dorp gebouwd met daarin een saloon, een jail, een hotel, een blacksmith, een postkantoortje waar je effectief kaartjes kon posten, en een bank waar het publiek geldmunten kon wisselen. Een van de attracties was “De Poppenshow”, een geprogrammeerde country-voorstelling waarin de artiesten van het theater (ook Bobbejaan Schoepen zelf) als mechanisch werkende poppen een medley-repertoire brachten. Het was een van de eerste indoor attracties die afgestemd is op het Belgische weertype. In die tijd werd ook het schommelschip “Santa Maria” gebouwd.

Eind jaren ’70 werd er een museum geopend met kunstwerken uit de Hopi en Navajo-cultuur. De collectie werd uit Phoenix (Arizona) overgebracht door mevrouw Schoepen. Ze begeleidde haar man ook dagelijks bij enkele duetten, tot in 1978 een probleem met de stembanden een eind maakte aan haar zangcarrière (in 1959 behaalde ze de eerste prijs aan het conservatorium met een vertolking van Bach).

Einde variété

Begin jaren ‘80 was Bobbejaan Schoepen nog steeds het podiumbeest die in het hoogseizoen dagelijks drie tot vijf optredens van telkens vijfenveertig minuten gaf. Medio jaren ‘80 werden de variété-shows gebalder en afgestemd op een steeds internationaler publiek. Wanneer artsen in 1989 vernauwingen aan zijn hart vaststellen, is hij voor de eerste keer afwezig in zijn eigen theater. Hij krijgt vijf overbruggingen maar gaat nadien snel weer aan het werk. In die zelfde periode maakte een risico-operatie aan de verstandskiezen waarbij een zenuw werd geraakt een definitief einde aan Schoepens virtuoze fluittalent. Het attractiepark domineert inmiddels de variété, en de zakenman de artiest. Hij blijft toch doorzingen, zij het met meer gebalde shows die onvermijdelijk ten prooi vallen aan de routine van het attractiepark.

2004: keerpunt.

In 1999 werd bij Schoepen darmkanker vastgesteld, wat de idee aanzwengelde om zijn levenswerk van de hand te doen. Niet stoppen betekent echter doorgaan en in de winter van 2003 wordt een investering van bijna 12 miljoen euro gedaan voor enkele nieuwe attracties (Typhoon en Sledgehammer). Dat jaar voert Test-Aankoop een controversieel vergelijkend onderzoek van 13 Europese parken uit. Bobbejaanland komt er voor vrijwel alle aspecten uit als meest gewaardeerde park in België (evenwel waren maar 3 Belgische parken opgenomen), en krijgt op Europees niveau de tweede plaats samen met Disneyland en het Parc Astérix. Het onderzoek peilde naar de tevredenheid van bezoekers door vragenlijsten uit te delen in september 2003, en geeft dus slechts een partieel beeld. (Test-Aankoop magazine 477, juni 2004) Het is niet bekend op hoeveel verschillende dagen men de vragenlijsten uitdeelde en of dit in elk pretpark op dezelfde dag(en) gebeurde. De beslissing om het park te verkopen valt toch in april 2004, na een voorbereidingsfase van meer dan drie jaar. Bobbejaanland wordt overgenomen door Parques Reunidos, een Spaans-Amerikaanse pretparkengroep. Alle speculaties ten spijt blijft het tot de laatste minuut onzeker of de stichter zijn handtekening zal plaatsen. Bepalend is uiteindelijk de onzekerheid over de continuïteit in de toekomst in de wereld van de pretparken. De Schoepens nemen het zekere voor het onzekere, een keuze die de stichter het meest evident lijkt. Als het reportageprogramma Terzake hem na de verkoop vraagt of hij voor het grote geld gekozen heeft, antwoordt Schoepen, voor zich uit starend, “Wat ben ik met al dat geld, ik kan maar twee keer per dag eten.”

Bobbejaan Schoepen kan worden beschouwd als de artistieke trekpleister van het park, zijn vrouw Josée (de oudste van achttien kinderen) als de leidinggevende ruggengraat en haar zus Louise (Wies) als de basis op het vlak van boekhouding en financiën. De sleutel tot de werking van dit familiebedrijf lag in de vertrouwensband binnen dit triumviraat en in hun arbeidsethos, dat vanaf de jaren ’90 werd versterkt door drie van de vijf kinderen. Met de verkoop verdween in België het laatste familiebedrijf in de sector van de pretparken. Bobbejaan Schoepen en zijn vrouw wonen nog steeds op het domein.

Na de verkoop van Bobbejaanland werden er door de nieuwe leiding enkele wezenlijke veranderingen doorgevoerd. Zo werd de merchandising en de horeca gecentraliseerd en zien de vaste uitbaters en werknemers binnen één jaar hun contract beëindigd. Na enkele jaren is ook van de familie Schoepen niemand meer in dienst. Grootse investeringen blijven uit, en de eerste jaren na de verkoop gaan de bezoekersaantallen zichtbaar achteruit. In januari 2007 raakte bekend dat de investeringsmaatschappij Candover de Spaanse attractieparkenuitbater Parques Reunidos overneemt. Daardoor komt Bobbejaanland voortaan in Britse handen, zij het onder hetzelfde management.